అమరత్వం రాతికి… అనంత వేదన తల్లికి:

 అమరత్వం రాతికి… అనంత వేదన తల్లికి:

యుద్ధం దేశానికి గెలుపుని ఇస్తుంది; కానీ ఎన్నో తల్లుల గుండెల్లో మాత్రం శాశ్వత ఓటమిని మిగుల్చుతుంది. అలాంటి ఓ విషాద క్షణమే—యుద్ధ స్మారక స్థలంలో తన కొడుకు పేరు చెక్కబడి ఉండటం చూసిన ఒక తల్లి కన్నీళ్లతో కూలిపోవడం. ఆ క్షణం వ్యక్తిగత దుఃఖం మాత్రమే కాదు; అది దేశ చరిత్రలో మౌనంగా దాగిన త్యాగాల ప్రతిధ్వని.

ఆమె అడుగులు స్మారక ప్రాంగణంలో నెమ్మదిగా పడుతున్నాయి. గోడలపై చెక్కబడిన వేల పేర్ల మధ్య, తన కొడుకు పేరు కనిపించిన క్షణంలో కాలం ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది. ఆ పేరు—ఒక అక్షరాల సమూహం కాదు; ఆ పేరు ఒక బాల్యపు నవ్వు, ఒక యువకుడి కల, ఒక సైనికుడి ప్రమాణం. తల్లి చేతులు ఆ పేరును తాకినప్పుడు, ఆ రాతిలో కాదు—తన గుండెల్లోనే స్పర్శ పడినట్టు అనిపించింది.

“దేశం కోసం ప్రాణం ఇస్తున్నాడు” అన్న గర్వం ఆమె కళ్లలో ఒకప్పుడు వెలిగింది. కానీ ఆ గర్వానికి వెనుక దాగి ఉన్న శూన్యత, ఆ రోజు స్పష్టంగా బయటపడింది. ఇంటి ముంగిట వినిపించని అడుగుల శబ్దం, తలుపు తట్టని చేతులు, తల్లి పిలుపుకు స్పందించని గొంతు—అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆమె కన్నీళ్లుగా జారాయి.

యుద్ధ స్మారకాలు రాళ్లతో నిర్మించబడ్డవి కావు; అవి తల్లుల కన్నీళ్లతో, భార్యల నిరీక్షణతో, పిల్లల నిశ్శబ్దంతో నిర్మించబడ్డాయి. అక్కడ ప్రతి పేరు ఒక కథ. ప్రతి కథ వెనుక ఒక కుటుంబం. ఆ తల్లి కన్నీళ్లు మనకు ఒక ప్రశ్న వేస్తాయి—గెలుపు విలువ ఎంత? ఆ విలువను మోసిన హృదయాల ధర ఎంత?

ఆమె చివరికి కన్నీళ్లను తుడుచుకొని, ఆ పేరుకు నమస్కరించింది. ఆ నమస్కారం ఓడిపోయినదానికి కాదు—త్యాగానికి. దేశం నిలబడ్డ పునాది మీద నిలబడి ఉన్న ఒక తల్లి మౌన నమస్కారం అది. మనం ఆ మౌనాన్ని వినాలి; ఆ త్యాగాన్ని మరవకూడదు. ఎందుకంటే ప్రతి స్వేచ్ఛాయుత శ్వాస వెనుక, ఒక తల్లి అశ్రువు ఉంది.

వ్యాసకర్త
కోట దామోదర్
మొబైల్ 9391480475